Godzijdank. Er is hoop….

Tags

, , ,

Er is hoop beste volgers van dit weblog. De redding is nabij. Krijgen de mensen van de Evangelische Omroep toch nog gelijk. Homoseksualiteit is geen aangeboren afwijking. Het is een ziekte. Maar geen nood, de kwaal kan zonder problemen worden genezen. De heilige schrift helpt u. Zelfs bij uw pogingen om met roken te stoppen. En nu we het er toch over hebben, het schijnt zelfs door de verzekering te worden vergoed.

Rabbijnen en joodse leiders willen verdwaalde geloofsgenoten weer op het juiste pad zien te krijgen. Ze vinden het zelfs harteloos om de homoseksuele medemens aan zijn of haar lot over te laten. Levenslange eenzaamheid staat hen te wachten die zich niet laten behandelen. In therapie gaan en berouw tonen. Halleluja! Er schijnen zelfs al homo’s te zijn genezen door de kracht van de therapie.

Ik kan me voorstellen dat er nu iemand in de provincie Groningen van de kansel in de kerk springt, zijn wijsvinger in de lucht steekt en triomfantelijk roept: Zie je nou wel. Overal zijn medicijnen voor. Zijn invalshoek is weliswaar iets anders, maar beweren dat de bijbel een verdraaid goed instrument is om iemand van zijn nicotineverslaving af te helpen? Dat is bijna net zo’n rare kronkel als de gedachte dat PVV-voorman Geert Wilders de nieuwe leider van het CDA gaat worden.

Roken is een zonde. Sla de bijbel er maar op na. Daarin staat dat we onze lichamen niet door iets mogen laten beheersen. En dus ook niet door die dekselse peuk. Ik kan overigens nergens vinden dat een overdosis ‘weesgegroetjes’ schadelijk is. Iemand die te pas en te onpas op de knieën valt om te bidden zou je bijvoorbeeld ook een verslaafde kunnen noemen. Of voor mijn part een godsdienstwaanzinnige.

Hoe vaak werd en wordt er niet in naam van het geloof gemoord en geroofd? Slaan we niet een beetje door met die beweringen over homoseksuelen en rokers? Hebben we niet allemaal last van een of meerdere verslavingen? Ik rook niet maar drink wel. Sloten vol koffie om precies te zijn. Energiedrankje dan maar? Oppassen geblazen, die schijnen hallucinaties te veroorzaken.

Hoe willen de beminde gelovigen in hemelsnaam bewerkstelligen dat een homoseksueel zijn of haar lusten niet meer met gelijkgestemden deelt? Dat ze rokers weten te verleiden om te stoppen met het inhaleren van giftige dampen? Mij van een dagelijkse shot caffeine willen beroven? Door ons bij iedere hoorbare uiting van verlangen met de bijbel om de oren te slaan? Net zo lang tot het gezegde opgaat dat het doel de middelen heiligt?

Ach, het kan altijd nog gekker. In Griekenland worden exhibitionisten, pedofielen en kleptomanen voortaan als gehandicapten gezien. En dat houdt dan weer in dat ze aanspraak kunnen maken op een uitkering. Ook andere van het rechte pad afgeweken lieden zoals pyromanen, gokverslaafden, fetisjisten en sadomasochisten krijgen geld. Daar kunnen ze een deel van hun behandeling mee betalen. Als ze het tenminste niet ergens anders aan spenderen.

Volgens mij moeten we de rabbijnen maar naar dat failliete land sturen. Kost een stuk minder en het resultaat is het zelfde. Dat moeten we althans maar geloven. Hoop doet immers leven. Nietwaar?

Borrelen met de minister….

Tags

, , , , ,

Ze is terug van weggeweest. Merel van Groningen, auteur van de boeken Misleid en In mijn onschuld, heeft een column in mijn brievenbus gedropt die ik u niet wil onthouden. In het jaar 2000 besloot ze haar ervaringen op te schrijven. Dat deed ze vooral omdat er in de media steeds meer gesproken werd over slachtoffers die door loverboys werden gemaakt. Ze hoopte met haar verhaal de lezer te laten ervaren hoe het kon gebeuren dat, nadat er geen communicatie meer was tussen haar en haar moeder en betrokken instanties, een loverboy grip op haar kon krijgen. De column van Merel van Groningen is eveneens terug te vinden op de Nationale Onderwijsgids.

”Zeven jaar heb ik er over gedaan, zoveel pijn en verdriet voelde ik telkens, maar ik moest natuurlijk ook mijn kinderen voldoende aandacht geven. Tussen het verleden en het heden schommelen is best pittig!

Uiteindelijk werd, nadat verschillende uitgevers interesse hadden getoond in mijn verhaal, mijn eerste boek in 2008 uitgegeven. Niet veel later volgde, op advies van de directeur van de instelling waar ik in die tijd zat, mijn tweede boek. Dat vertelde hoe ik, nadat ik slachtoffer was geworden van een loverboy, door een hulpverlener werd misbruikt. Daarna volgde een drukke periode die nog steeds bezig is. Ik geef lezingen, bemiddel tussen jeugd en hun ouders, geef voorlichting op scholen en sta open voor iedereen die vragen heeft. Bijvoorbeeld voor een presentatie op school. Zelfs vanuit het buitenland komt er hulpvraag!

Het is druk maar belangrijk werk, want er is blijkbaar behoefte aan een voorbeeld dat laat zien dat het ook goed kan komen na traumatische ervaringen.

2011 was een bijzonder jaar. Buiten de activiteiten, die ik hierboven heb opgesomd, heeft een educatief uitgever mij gevonden en zijn we samen bezig een lespakket samen te stellen dat medio dit jaar af moet zijn.

Nog een kroon op mijn werk was de nominatie voor de Joke Smitprijs, die dit keer in het teken stond van ‘veiligheid en weerbaarheid van vrouwen en meisjes.’ De nominatie had voor mij de betekenis dat ik kon laten zien dat mijn ervaringen uit mijn jeugd me niet klein hebben gekregen en dat de kennis die ik wil overdragen aan de jeugd door de overheid gewaardeerd wordt.

Er waren twee prijzen, namelijk de Joke Smitprijs en de aanmoedigingsprijs. De eerste ging terecht naar alle vrouwenopvanghuizen, die belangrijk werk doen en helaas zeer noodzakelijk zijn. De aanmoedigingsprijs kreeg een andere betekenis. De jury vertelde dat men bij het kiezen van een winnaar voor de aanmoedigingsprijs heel goed had gekeken naar het onderscheidende werk van de genomineerde. Hierbij had de jury kennisgenomen van een aantal zeer mooie initiatieven.

De genomineerden voor de aanmoedigingsprijs komen overeen in hun streven het isolement en stilzwijgen van slachtoffers, dat zich breder in de samenleving manifesteert, te doorbreken. Daarom wilde de jury dit breder honoreren met een eervolle vermelding, en mocht ik de aanmoedigingsprijs namens alle slachtoffers in ontvangst nemen.

Ik voel me vereerd dat ik bij de uitreiking mocht zijn en zo als voorbeeld kon dienen dat het altijd weer goed kan komen met je, ook als je eerst het slachtoffer bent geweest van een loverboy en daarna van een hulpverlener. Dat ik dan ook nog eens uit naam van alle slachtoffers een eervolle vermelding kreeg, maakt me supertrots!

Na afloop mochten mijn gezin en ik een borrel gaan drinken met minister Marja van Bijsterveldt van Onderwijs. Ze namen ook mijn boek in ontvangst en zouden die in de regeringskamer gaan leggen. Hoe cool is dat!

© Merel van Groningen / Nationale Onderwijsgids

Borrelende lava….

Tags

, , , , ,

Ik heb, door omstandigheden gedwongen, veel tijd om over dingen na te denken. En dat doe ik dan ook. Misschien dom, maar soms werpt het wel een heel ander licht op zaken waar ik me normaal gesproken niet zo snel druk over zou maken.

Af en toe moet er gewoon even wat opgekropte agressie uit. Gevoelens die als een brok hete lava in een vulkaan liggen te borrelen. Wachtend op het moment dat ze eindelijk de lucht worden ingeslingerd om wat argeloze Neanderthalers in stenen klompen te doen veranderen. Ik kan er wel een aantal aanwijzen die voor een dergelijke behandeling in aanmerking komen.

Godallemachtig, wat kun je een pesthekel hebben aan sommige tweebenigen.  Het liefst zou je ze op het hakblok leggen van die dikke tante van de Plus-reclame. Of naar een lawinegevaarlijk gebied in Oostenrijk sturen in de hoop dat ze door meters sneeuw worden bedolven. Wat kan iemand zich mateloos ergeren aan de manier waarop mensen met elkaar om gaan. Het woord fatsoen niet eens weten te spellen. Gewoon niets doen als ergens om gevraagd wordt. Zelfs niet de moeite nemen om uit te leggen waarom ze iets niet doen. Omdat ze daar domweg te beroerd voor zijn. Doodzwijgen dus. Wat zou je dat soort lieden graag naar het Eemskanaal in Woltersum sturen om zandzakken te leggen. Onder de waterspiegel. In de hoop dat ze worden meegezogen door de schroefwerking van een passerend schip.

Net als de vulkaan tot rust lijkt te zijn gekomen, begint de druk op de ketel weer toe te nemen. Ik lag maandagavond met stijgende verbazing naar DWDD te kijken. Hoe Jan Mulder daarin het gebruik van drugs zat te verheerlijken. Omdat de wereld dit jaar volgens de Maya-kalender toch naar de kloten gaat. En hij wil het nog wel combineren met seks. Alsof er ook maar één zichzelf respecterende bevallige dame is die deze verschrompelde analyticus een fikse beurt zou willen geven.

Ergerlijk ook dat irritante gedrag van die overdreven Albert Verlinde in Shownieuws. En dan vooral de platvloerse opmerkingen die hij telkens meent te moeten maken. Met een grijns op het uitgestreken gezicht die in elk geval verraadt dat hij ze zelf erg leuk vindt.

Soms zou je iemand het licht uit de ogen moeten kunnen knijpen. Er een alarmnummer voor in het leven roepen.  Iets in de trant van ‘Bel 116 en wij rijgen ze aan het mes.’ Mocht iemand snode plannen in die richting willen smeden, doe dat dan in de setting van GTST. In Meerdijk zijn verkrachtingen, ontvoeringen, mishandelingen en pogingen tot moord namelijk net zo gewoon als een verkoudheidje. En wordt er zelden iemand veroordeeld.

Lang zal hij leven…

Tags

, , , ,

Ergens las ik dat veel mensen op een begraafplaats toegeven blij te zijn dat ze er zelf niet liggen. Dat kun je natuurlijk ook makkelijk voorkomen. Ook al staat voor iedereen vast dat het leven niet meer is dan een station tussen geboorte en dood.

Voor mensen die me liever zien gaan dan komen heb ik een verheugende mededeling. Mijn sterfdatum staat gepland voor 21 juni 2034. U kunt uw agenda er in ieder geval op afstemmen. Mijn 79e verjaardag vier ik in het hiernamaals. Als ik tenminste op de kansberekeningen moet afgaan.

Tegenwoordig kun je alles laten uitrekenen. Je hoeft alleen maar wat gegevens in te vullen en je weet meteen of je partner er met een ander vandoor zal gaan, of je als arme sloeber de pijp uit gaat of dat je het resterende deel van je leven in weelde zal doorbrengen. De kans dat ik een loterij zal winnen is dermate klein dat ik er beter meteen mee kan stoppen.

Wees eerlijk, het is niet bepaald aanlokkelijk als je wordt verteld dat het scoringspercentage slechts 0,0002000 procent is. Dan ga je je toch echt afvragen of het nog wel zin heeft om mee te doen. Rijk worden kun je ook door heel hard te werken wordt er dan geroepen. Misschien heb ik jarenlang wel het verkeerde geluksgetal gebruikt. Ik dacht altijd dat het zeventien was, maar het blijkt tien te moeten zijn.

Da’s knap kloten, want nu mag ik in het vervolg niet langer dan tien minuten douchen, moet ik even snel zorgen dat ik er nog negen kinderen bij krijg, zal ik nog een keer moeten verhuizen en is het zaak om precies tien drankjes te drinken tijdens een avondje stappen. Niet meer, maar vooral niet minder. Oh ja, tien keer per jaar op vakantie gaan is eveneens een must en het aantal door mij gekochte auto’s moet in totaal tien worden.

Dat zijn nogal wat uitdagingen, maar de beloning mag er zijn. Het zal mijn kans op het winnen van een loterij namelijk flink vergroten. Met 0,0006500 procent om precies te zijn. Dat scheelt een slok op een borrel.

Doe ik bovenstaande dingen niet, hangt mij groot onheil boven het hoofd. Kan ik beter alles vermijden wat met het getal vier te maken heeft. Omdat dit cijfer in China en Japan synoniem staat aan de dood. In mijn auto zal ik dus voorlopig niet meer rijden en de twee tafeltjes in de kamer moeten er ook uit. Die zijn namelijk vierkant.

Misschien hoeven we helemaal niets te doen. Omdat de natuur het zelf wel regelt. Overlast door water en sneeuw, aardschokken, vulkaanuitbarstingen en een overdosis rampenfilms op de televisie. Het einde der tijden nadert met rasse schreden. Ik zit me ineens te bedenken dat het halen van mijn sterfdatum wel eens een utopie zou kunnen zijn. Nou ja, dan is er altijd nog een troost. Niemand gaat voor zijn tijd…

Weet je nog wel toen….

Tags

, , , , , ,

Mijn moeder heeft zich jarenlang als een keiharde tante opgesteld. Daar viel eenvoudigweg niet mee te spotten. Ze toonde zelden haar ware gezicht. We hebben haar veel dingen verweten. Soms terecht, soms onterecht. Als kinderen zijnde behoor je je ouders op handen te dragen. Hoe ze zich ook opstellen. Ze hebben tenslotte het beste met je voor. De herinneringen aan mijn jeugd zijn vervaagd. De grote lijnen van wat ooit was zijn door de tijd weggespoeld. Wat overblijft zijn kleine dingen. Niks bijzonders en vaak aangedragen door moeders. Omdat ik het zelf al had weggestopt.

Na het overlijden van mijn vader leerde ik een hele andere kant van haar kennen. Het masker van die harde, soms onberekenbare vrouw was verdwenen. Had plaats gemaakt voor zachtheid. Ze zocht naar erkenning voor het gegeven dat ze zich jarenlang heeft opgeofferd. Voor haar gezin en man. De echtgenoot die de laatste jaren van zijn leven niet meer heeft geleefd.

Hoe vaak heb ik de laatste maanden niet dat ene zinnetje gehoord. Weet je nog wel toen…… En hoe vaak heb ik mijn hersens moeten pijnigen om de door opgesomde waarheden boven water te krijgen.

Praten over wat ooit is geweest. De wasbeurten die we ieder weekend kregen in een oude zinken teil. Vlak voor de brandende kolenkachel. Het stiekem door de deur van de bedstee naar de beelden op televisie gluren. De vakantie in Drenthe. Waar we smakelijk hebben gelachen om de onrust die een paar witte sokken kunnen veroorzaken. De paniek die ontstond toen ik hete olie over me kreeg uitgestort. Omdat ik iets te dicht bij een oudjaarsvuurtje stond.

Weet je nog wel toen… Het is een soort vastklampen aan iets dat je niet meer terug zult krijgen. We moeten verder. Omdat stilstand het zelfde is als achteruitgang. Omdat ook eenzaamheid dodelijk kan zijn, is het zaak dat te koesteren wat nog is. Waar je nog waarde aan hecht. Al was het alleen maar om op termijn ook dat ene zinnetje te kunnen zeggen. Weet je nog wel toen…

Irritante televisie…

Tags

, , , , ,

Je kunt nergens kijken of er duikt wel reclame op. En het is net of ze elkaar willen overtreffen in de pogingen om maar zo irritant mogelijk over te komen. Je wordt schijtziek van sommige spotjes. Bijvoorbeeld die van Carglass. Met die vent waarvan het lijkt of hij constant door zijn neus loopt te praten. Of die van tover uw ongewenst goud om in geld. Alsof goud een ongewenst artikel is.

En dan heb je nog van middeltjes waarmee je hele huis schoon wordt. Of vuile kopjes die in de vaatwasser aan het venster willen zitten om maar niks te missen van hun schoonmaakbeurt. Wat dacht u trouwens van die SMS-diensten waarmee je de waarde van iemands huis of auto kunt achterhalen. Of de spotjes van Arla, waarin je de natuur proeft. Zal aan mij liggen, maar ik moet telkens aan een wasmiddel denken. Ach, er zijn ook lichtpuntjes. Ongestelde vrouwen hoeven nooit meer leuke dingen te missen. Have a happy period met Always. Ga hardlopen of een potje tennis spelen. Het kan allemaal. Alsof u zit te wachten op botsautootjes in uw maandverband.

En dan zijn er ook nog reclames die van geen kant deugen als ze op de buis komen. Mooi voorbeeld is die van Renault. Tenenkrommond Engels pratende dame haalt tienerdochter met nieuwe auto van school. Ziet tot haar schrik dat haar kind een tattoo op haar rug heeft. Vindt ze maar niks. Die van haar, dat is pas een echte. Vervolgens rijdt stel weg. Denk je althans, want de tiener is ineens in het niets verdwenen. Wat dacht u overigens van de MediaMarkt. Gelukkig trap ik daar niet in. Ik ben toch niet gek?  Dat geldt evenzeer voor dat stel in de Plus-reclame. Met als absolute topper de prei hakkende en beeldvullende tuthola die niet met messen overweg kan.

Er zijn reclames genoeg die u vertellen wat u moet doen, welke zaken u vooral moet aanschaffen en waarom het niet goed is dingen in of aan je lijf te hebben die je wel kunt missen. Als kiespijn. Was er maar een toverspreuk die behalve terugkerend vuil ook de reclames zou kunnen laten verdwijnen. Het zou een zegen zijn. Om maar met L’Oreal te spreken, u bent het waard.

Krijg nou de RamBam….

Tags

, , , , ,

Adam heeft gisteravond een half uur lang met zijn vader gesproken. Ach ja, dat soort dingen gebeuren. Een goed gesprek op zijn tijd tussen vader en zoon? Daar is niks mis mee. Toch zit er een vreemd luchtje aan. Pa is namelijk al een jaar dood.

Maar wat de fuck. Het feit dat mensen het tijdelijke voor het eeuwige verruilen vormt tegenwoordig geen enkel beletsel meer om relaties in stand te houden. Dan neem je gewoon contact op met een medium. Die heb je in allerlei soorten en maten.

Een van de meest bekende, zo niet de bekendste, is de Schot Derek Ogylvie. Aanvankelijk zat ik altijd meesmuilend naar zijn optredens te kijken. De zoveelste charlatan die naar believen, alsof je het licht aan en uit doet, de geesten van overledenen kan oproepen. Het heeft heel wat overredingskracht gekost alvorens hij zelfs mij aan het twijfelen kreeg. Er waren toch wel heel veel zaken die hij mensen kon voorhouden waarvan alleen zij de herkomst kenden.

En net op het moment dat ik overstag dreig te gaan, ook wel eens met een van mijn te vroeg overleden dierbaren wil kletsen, verschijnt het bericht dat Ogylvie door de mand is gevallen. De kinderfluisteraar en de hemel ingeprezen schakel tussen levenden en overledenen lijkt zijn Waterloo te hebben gevonden in het VARA-programma RamBam.

Tijdens een sessie met een van de presentatoren van het programma werd Ogylvie geconfronteerd met een gefingeerd sterfgeval. De presentatrice maakte het medium wijs dat haar opa was overleden. Ogylvie zou vervolgens geruime tijd met hem hebben gesproken. Toen hij eenmaal klaar was, vertelde men hem dat het oudje nog springlevend was.

De Schot kan dus helemaal niet met overledenen praten? Heeft hij ons dan toch de hele tijd voor de gek gehouden? Volgens de programmamakers moet de goeroe over de landsgrenzen worden gezet. ‘’Hij is de Mauro van de entertainmentindustrie’’, zo wordt verteld. Die vergelijking gaat me iets te ver, maar teleurgesteld ben ik wel.

Net als je denkt dat je de angst voor het dood gaan hebt overwonnen, laten ze alle hoop op een eeuwig leven verdampen. Als de afwezige sneeuw voor de ook al niet overvloedig schijnende winterzon.

Als ik er zo eens over nadenk is het eigenlijk niet zo erg dat hij, mocht het verhaal kloppen, ontmaskerd is. Stel er bestaat zoiets als een hiernamaals. Vol met mensen die je zijn voorgegaan. Dan is de kans natuurlijk vrij groot dat je ook mensen tegen het lijf loopt die je liever niet tegenkomt. Zelfs in de hemel niet.

En dan nu het weer…

Tags

, , , , , , ,

De onstuimige dagen waarin we nu in zitten bewijzen maar weer eens dat moedertje natuur haar eigen gang gaat. Zaten we vorig jaar herhaaldelijk dik in de sneeuw en werden er soms temperaturen van ver onder de min 10 gemeten, nu is het nog steeds wachten op de eerste vorstdag. Het is kortom een waardeloze winter voor de liefhebbers van kou en sneeuw.

En toch is onze provincie in rep en roer. De ene code na de andere wordt ons om de oren geslingerd en er wordt driftig met weeralarmen gestrooid. Groningen dreigt namelijk natte voeten te krijgen als gevolg van de vele millimeters water die er de afgelopen tijd zijn gevallen. Er doemen beelden voor mijn ogen op van ondergelopen polders en dijkdoorbraken. En van reclames met in volgelopen kelders rondzwemmende vaders. Op zoek naar knakworsten.

Het is grappig om te zien dat we bijna nooit dat weer krijgen wat we verwachten. Het is nog maar een paar maanden geleden dat ons een horrorwinter werd voorspeld. Piet Paulusma durfde het eind november nog wel aan om een relatief koude winter voor ons uit te tekenen. Met zelfs de mogelijkheid van een witte Kerst en schaatsweer.

Nou, we hebben het geweten. Het was zacht en dat is het nog steeds. En de laatste voorspelling is dat het voorlopig ook zo blijft. Al blijft weervrouw Harma Boer van RTV Noord optimistisch. Enkele jaren na de Tweede Wereldoorlog was het immers ook nog flink koud geweest? En dat terwijl men er eigenlijk niet meer op had gerekend. Als Harma zegt dat het binnenkort wintert, zorg dan je voldoende haardhout hebt versplinterd. Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Aan het begin van de week lag ik naar overvliegende ganzen te kijken. Vroeger heette het zo dat de dieren een goeie graadmeter vormden voor het winterweer dat we zouden krijgen. Vliegen in een V-vorm betekende vorst. Als je alleen daar al op af zou moeten gaan, worden we mooi bij de neus genomen. Ik zie ze herhaaldelijk met veel kabaal en in de bekende patronen overvliegen. In de V van opnieuw vies verneukt.

Ik zou zeggen, weg met al die weervrouwen en –mannen die ons toch niet kunnen geven wat wij willen. Vier seizoenen met het weer dat daar bij hoort. Een voorspelling doen kunnen we allemaal wel. Als het niet uitkomt kun je altijd zeggen dat het niet meer dan een verwachting is geweest. Met dat in gedachten voorspel ik u alvast het volgende. We krijgen dit jaar nog een winter. En als dat niet zo mocht zijn mag u mij daar persoonlijk op aanspreken.

Ondertussen zit ik aan de buis gekluisterd te kijken naar de ‘rampspoed’ die momenteel over ons wordt uitgestrooid. Op de achtergrond hoor ik de stormwind als een gek om het huis razen. De hagelstenen kletteren tegen de ramen. Ik maak me geen zorgen als het wassende water zich niet meer door de dijken laat tegenhouden. Dan zoeken wij het namelijk hogerop. Acht hoog om precies te zijn. Er is namelijk altijd een dijk in Delfzijl die het wel houdt en dat is het appartementencomplex Kadijk.

Oude bekenden, nieuwe feiten…

Tags

, , , , ,

We hebben tegenwoordig veel social media waarop we elkaar kunnen volgen. Iedereen heeft zo zijn of haar eigen groep volgers. Mensen die het criminele pad bewandelen hebben ook een vaste groep fans. Die bevinden zich hoofdzakelijk in justitiële kringen. De boeven weten het vaak niet dat ze gevolgd worden en hebben ook geen mogelijkheid om hun volgers te weigeren.

Johnny is een van hen. De man die sinds de branden in 2007 al dan niet terecht de ‘pyromaan van ‘t Zandt’ wordt genoemd, blijft nog minstens drie maanden achter de tralies. De voorlopige hechtenis van de vuurtjesstoker is onlangs met negentig dagen verlengd. Johnny wordt opnieuw verdacht van betrokkenheid bij een aantal branden en daarnaast zou hij een aandeel in vijf inbraken hebben gehad. Allemaal gepleegd in het noordoosten van de provincie Groningen.

In het kielzog van Johnny is een ander Zandtster stel opnieuw in het middelpunt van de justitiële belangstelling komen te staan. Nadat de vermeende brandstichter was opgepakt, kwam de politie een kijkje bij een tweetal oude bekenden nemen.  Vader Johannes en de naar hem vernoemde zoon werden eveneens ingerekend. Tijdens hun arrestatie stuitte men op wietplantages. Ook zij brengen de komende tijd achter de tralies door.

Senior wordt verdacht van verboden wapenbezit, witwaspraktijken en het houden van meerdere wietplantages. Een verrassende ontdekking kan dat nauwelijks worden genoemd. Drugs zijn namelijk geen onbekend terrein voor pa. Hij werd jaren geleden ook al eens met veel machtsvertoon van zijn bed gelicht. Daarbij werden niet alleen drugs, maar ook wapens en dure auto’s in beslag genomen.

In de loop der jaren heb ik heel wat verhalen over pa en zoon geschreven. Het kwam mij zelfs op een dreigement te staan toen ik senior wat al te vaak als drugsbaron had neergezet. Of ik wel wist wat er met hem was gebeurd. Dat kon mij namelijk ook overkomen. Ja, ik wist van de autobom die elf jaar geleden bijna een einde aan het leven van senior had gemaakt. De man die ze destijds The Viking pleegden te noemen, verloor bij die aanslag een deel van zijn benen. En nee, mij jaagt hij geen schrik aan.

Junior is in de afgelopen jaren veel meer iemand van de geweldsdelicten geweest. Hij had de handjes altijd behoorlijk los aan het lijf zitten. Zijn meest krankjoreme daad beging hij in 2006 toen een agent hem na een inbraak wilde aanhouden. Zoonlief besloot er in zijn auto vandoor te gaan en sleepte de agent meters mee. De man liep daarbij fikse verwondingen op. De Zandtster wordt er nu van verdacht met Johnny te hebben samengewerkt.

Misdaad loont niet. Maar dat hoef je pa en zoon niet wijs te maken. Het duo is, ondanks dat ze meerdere keren met justitie in aanraking zijn gekomen, behoorlijk vasthoudend. Er moet geld in het laatje komen en ze lijken niet van plan om dat op een legale manier te vergaren. En geen gevangenispoort houdt ze daarbij kennelijk tegen.

Het einde is nabij…

Tags

, , , ,

Ik heb mezelf beloofd nog twee bijdragen aan mijn blog toe te vertrouwen en daarna kap ik er mee voor dit jaar. Zeg nou eerlijk, dat klinkt behoorlijk dramatisch. Dat is het natuurlijk niet als je bedenkt dat we op de drempel van een nieuwe aanloop naar het einde van weer een jaar staan.

Twaalf maanden zijn er weer geabsorbeerd. Maanden waarin van alles is gebeurd. Het einde is nabij. Is het goed om alle opmerkelijke momenten nog een keer de revue te laten passeren? Willen we dat wel? Of kijken we liever vooruit naar al die blanco dagen die er aan zitten te komen. Nog ingevuld moeten worden.

Ik laat de keus aan mijn bezoekers. Het waren er de afgelopen twaalf maanden veel. Voor mijn gevoel tenminste. En ze kwamen overal weg. Bij mij op de hoek van de straat, maar ook uit de Verenigde Staten en vrij recentelijk zelfs uit Rio de Janeiro. Het bewijst maar weer eens dat het internet geen last van grenzen heeft. Op de drempel van de jaarwisseling ben ik de 200.000 gepasseerd en daar ben ik best wel een beetje trots op.

En toch blijft de mens, bij alles wat ie doet, zich afvragen of er uit gehaald is wat er in zat. Of hij dingen anders had moeten of willen doen. Of hij zaken heeft laten liggen die het hadden verdiend om opgepakt worden. Iets heeft gedaan waarvan hij achteraf dacht: Wat een verspilde energie. Wat een verloren tijd.

Persoonlijk zou ik zeggen: Niet meer aan denken. Je kunt er toch niks meer aan veranderen. Laat rusten die toestand. Het is ballast die overboord gezet moet worden om het nieuwe jaar met een schone lei te kunnen beginnen.

Ook na het klokgelui, de ongetwijfeld weer miljoenen euro’s die knallend het zwerk zullen verlichten en de kater van nieuwjaarsdag zullen er zorgen zijn. Iedereen gaat er op zijn of haar manier mee om. Belangrijk is echter dat je vooral je eigen weg kiest. Zorg dat je niet aan de leiband van een ander meeloopt. Kies de route die je zelf denkt te moeten nemen. Wees de dirigent van je eigen concert des levens.

En mocht je aan het einde van het nieuwe jaar onverhoopts toch weer niet datgene hebben bereikt wat je in gedachten had, toch weer teveel energie in de verkeerde zaken hebben gestopt, opnieuw als een schoothondje achter anderen aan zijn gelopen en het concertprogramma kwijt zijn geraakt? Dan heb je in ieder geval weer iets om volgend jaar op terug te kijken. En ik om over te schrijven.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 36 other followers